Örgütsel bağımsızlığı, EĞİTİM SEN disiplinini, EĞİTİM SEN’in bağımsız örgütsel işleyişini, üyelerinin ekonomik/demokratik/mesleki/özlük sorunlarının çözümünü temel ilke olarak benimseyen Sendikal Birlik grubu 5, 6, 7 Temmuz tarihinde yapılacak Merkez Genel Kurulunda delegelere sunmak üzere bu program taslağını hazırlamıştır. Önce; bu taslağımızı dayandırdığımız ve daha önceki bildirgelerimizde de ortaya koyduğumuz sendikal anlayışımızı sunmak istiyoruz.

Enflasyon almış başını gitmiş. İşsizler ordusuna her gün yüzlerce insan ekleniyor. Gelir dağılımındaki uçurum gittikçe büyüyor. Eğitim, sağlık, tarım, konut, sanayi politikaları geniş kesimlerin yararına düzenlenmiyor; adalet mekanizması iyi işlemiyor. Etnik, mezhep, bölge, spor kökenli çatışmalar kışkırtılıyor. Çevrenin yıkımı korkunç boyutlarda. Her alanda bir özelleştirmecilik tutturmuşlar, gidiyor. Dinin bu denli açıktan politikaya alet edildiği görülmemişti.

Anti-demokratik baskılar, emekçilere yönelik saldırılar, insan hakları çiğnemeleri, sıkıyönetimler, olağanüstü haller, çekiç güç, iç göç, çarpık kentleşme, paralı eğitim, sosyal güvenlikten yoksunluk politikanın çirkinleştirilmesi, mafya vb.

Yani kısacası pek çok çelişkinin derinliğine yaşandığı dikkat çekici, ilginç bir ülkede yaşıyoruz.

Sistemden kaynaklanan çürüme, çözümsüzlüğü de beraberinde getirmektedir.

Türkiye kapitalistleri, dünya kapitalist sistemi ile entegre olmaya can atarak, onlar gibi taşeronlaştırma, serbest bölgelere kayma, eve iş verme, parça zamanlı çalıştırma, sigortasız çalıştırma, sendikasızlaştırma, kıdemlileri işten atma, sendikal mevzuata saldırma, yabancı kaçak işçi çalıştırma, işletmeyi küçük birimlere ayırma... çabalarına bütün yetenek ve olanaklarını seferber ediyorlar.

İNSANLIK TARİHİ BİR SINIFLAR MÜCADELESİ TARİHİDİR

Bilindiği gibi insanlık tarihi bir sınıflar mücadelesi tarihidir. Kapitalist toplumdaki temel sınıf mücadelesi de işçi sınıfı ile sermaye sınıfı arasındadır. Ne denli kılık değiştirse de işçi sınıfının mücadelesinin üstü “Küreselleşme” gibi Yeni Dünya Düzeni gibi Kuzey-Güney Çelişkisi gibi başka kavramlarla örtülmeye çalışılsa da gerçek değişmiyor.

İşçi sınıfı ile sermaye sınıfı arasındaki mücadele günümüzde de sürmektedir. Bu mücadele başlangıçtaki gibi değildir, çeşitlenmiştir, boyutları değişmiştir ama özü değişmemiştir. İşçi sınıfı ile sermaye sınıfının çıkarları temelden farklıdır. İşçiler ancak bir bütün olarak ve ancak örgütlü olarak hak elde edebilirler, haklarını koruyabilirler. Kamu çalışanları olarak bizler de bu mücadelede işgücünü satarak geçinenlerin içindeyiz. İşçi sınıfının hak alma mücadelesi tek boyutlu değildir. En azından bu mücadelenin ekonomik boyutu vardır, demokratik boyutu vardır, politik boyutu vardır. Bu mücadelenin yükseldiği, durgunlaştığı, gerilediği dönemler vardır. Bu mücadelenin uzlaşmayla çözümlendiği, kıran-kırana geçtiği durumlar vardır.

İşçi sınıfı, tarihsel olarak sosyalizmle tanışmadan çok önce de kendi somut pratiği ile sorunlarının nedeninin kapitalist üretim biçimi olduğunu, kendisinin burjuvazi karşısında ve çıkarları tamamen onunkinden farklı bir sınıf olduğunu ve sermayeye karşı mücadele etmesi gerektiğini öğrendi. İşte buna sınıf bilinci diyoruz. Sınıf bilinci işçinin öznel konumundan değil, içinde bulunduğu nesnel koşullardan kaynaklanır, yani kendiliğinden ortaya çıkar. İşçiler tarihsel olarak bilimsel sosyalizmle tanışmadan çok önce sınıf bilincine kavuştular, sınıf mücadelesi verdiler ve sermayenin baskı ve sömürüsüne karşı çeşitli sınıf örgütleri oluşturdular.

Ne var ki, sınıf bilinci ile sosyalist siyasal bilinç aynı şey değildir. Sosyalist siyasal bilinç, bilim adamlarınca bilime uygun olarak ortaya konan sosyalizm öğretisinin sosyalist aydınlar tarafından taşınarak işçilerce benimsenmesidir. Ve bu anlamda, sınıf bilincine sahip her işçinin sosyalist olduğu ya da olması gerektiği kabulü doğru değildir. Sosyalist öğretiyi benimsemiş işçilerle, benimsememiş işçilerin bazı konularda farklı düşünseler de sınıfın genel çıkarlarının savunulması anlamında birlikte davranmaları zorunluluktur.

Sermayenin yoğunlaştığı sınıf mücadelesi, politik görüşü ne olursa olsun tüm işçilerde sınıf bilincini ve sermayeye karşı (ve işçileri savunduğunu söyleyen ama savunmayan partiler de dahil olmak üzere burjuvazinin temsilcisi tüm partilere karşı) mücadele edilmesi gerektiğini öğretmiştir. Bugün değişik partilere oy vermiş ama sosyalist olmayan bir çok işçi, sosyalizmi benimsemiş işçilere omuz omuza sermayeye karşı mücadele vermektedir.

Ancak bu sınıf mücadelesi yüzyıllar içinde farklılaştı, çözüm biçimleri farklılaştı, örgütlenmeler farklılaştı. Yeni durumlar, yeni yöntemler, yeni örgütlenmeler yarattı. Sistemin içinde kalarak, işçilerin ekonomik durumlarını biraz daha iyileştirmeyi öngören, (özlük-mesleki) mücadelenin örgütü sendikadır. Ve bu mücadelede yeralmak için işçi sınıfının üyesi olmaktan başka bir önkoşul da yoktur. Halbuki işçi sınıfının, doğrudan iktidarını hedefleyen, sosyalizmi kurmayı hedefleyen mücadele (politik mücadele) sinin örgütü ise (politik) partidir. Partili olmak için işçi sınıfından olmak yetmez, sosyalizmi benimsemek, hatta partinin tanımladığı biçimiyle bir sosyalizmi benimsemiş olmak gerekir.

Ülkede demokrasinin, insan haklarının, özgürlüklerin var olabilmesi için verilen mücadele (demokrasi mücadelesi) nin örgütleri çoktur: Partiler, sendikalar, dernekler, vakıflar vb. Çünkü demokrasi mücadelesinin sınırlarını çizmek çok zordur.

Tarihsel süreç içinde bu üç mücadele biçiminin birbirini koşulladığı, içiçe girdiği, her birine özgü örgütlenmelerin birbirlerinin işlevlerini üstlendiği dönemler yaşandı.

Günümüzde sendikal mücadele içinde iki önemli sapmadan söz edilebilir. Sol sapma ve sağ sapma, kısaca politik mücadele ile ekonomik-demokratik mücadelenin karıştırılmasıdır. Sendikal mücadelede sol sapma; sendikaya, işçi sınıfı partisi işlevi yüklenirse bunun adı anarko sendikalizm olur, ekonomik mücadele doğrudan siyasi mücadeleye bağımlı kılınırsa adı “devrimci” sendikacılık olur. Sendikal mücadeledeki sağ sapma ise; sendikal mücadeleyi salt ücret artışları için mücadeleye indirgeyen ekonomizmdir. Bunlar farklı uçlarda yer alsalar da buluştukları yer kitleden kopmak, doğru sendikal mücadele hattını terketmek, daraltmaktır.

Üyelerimizin siyaset hakkını savunurken, örgütsel bağımsızlık ilkemizi titizlikle korumalıyız. Bunu söylerken politikayı ve politik yapıları kötülemek veya reddetmek düşüncesinde değiliz. Siyasal partilerle ya da partileşme sürecinde değiliz. Siyasal partilerle ya da partileşme sürecindeki politik odaklarla amacı aşan ilişkilerinin sergilenmesi, sendikal yapımızı sıkıntıya sokmaktadır. Bu duruma sessiz ve tepkisiz kalmak mümkün değildir. Çünkü örgütsel bağımsızlığın tartışma konusu olduğu bir sendikal yapıda, kitleselleşmeden söz edilemez.

Sürekli karşı çıktığımız şey sendika disiplininin önüne veya yerine başka disiplinlerin geçirilmek istenmesidir. Politik örgütlenmelerin disiplinini sendika disiplininin önüne koyanlar; ya doğrudan partinin aldığı kararı ya da partiye organik bağlı grup”un aldığı kararı getirip sendikayı dayatırlarsa yanlışlık başlar.

Her türlü karar sendikada alınmalı ve sendika organlarınca uygulanmalıdır.

İlkemiz ne olmalıdır bu konuda? Bunun için Eğitim Enternasyoneli’nin koyduğu ilkelere bakmak gerekir. Buna göre sendikanın, hükümetten bağımsız; politik parti veya dinsel ve ideolojik gruplar karşısında özgür ve özerk olması gerekir.

Buna kısaca “örgütsel bağımsızlık” diyoruz.

Kamu çalışanlarının siyaset yapma, siyasi partiye üye olma hakkını savunuyor ve bu doğrultuda mücadele edeceğimizi önemle belirtiyoruz.

Eğer siyaseti en genel anlamıyla ülke sorunlarıyla ilgilenmek olarak algılıyorsak her kişi ve kurumun siyasetle ilgilenmek, siyaset yapmak hakkı tartışmasız vardır. Ancak siyaseti dar anlamda, yani iktidarı alarak ülkeyi yönetmek olarak alırsak bunun ancak siyasal partiler aracılığıyla olabileceğini kabul etmemiz gerekir. Böyle olunca kamu çalışanlarının, görevlerinden ayrılmadan siyaset yapabilmelerinin yolu siyasal partilere kurucu, üye ve yönetici olabilmelerini yasaklayan, zorlaştıran her türlü engelin kaldırılmasıdır.

İkinci olarak da her türlü politik düşüncenin önündeki engelin kaldırılması, yani ülkede tam anlamıyla bir demokrasi ortamının yaratılması zorunludur. Bunları savunduk, savunuyoruz. Dediklerimiz gerçekleşirse kamu çalışanları, politik mücadelelerini bağlı oldukları parti ile, ekonomik-demokratik-mesleki mücadelelerini de sendikaları ile vereceklerdir ve sendikadaki politik bağlantılı oluşumlara gerek kalmayacaktır. Böyle olunca da baştan beri savuna geldiğimiz ve tüzüklerimize koyduğumuz sendika üyeliği için, o işkolunda çalışıyor olmak dışında hiç bir önkoşul gerekmediği, çalışanlar arasında hiçbir ayrım gözetilmeyeceği ilkemizin hayata geçirilmesi mümkün olacaktır.

Peki, sendikanın siyaset yapmasının ölçüsünü nasıl belirleyeceğiz? İşveren örgütlerinin -gerçekten- ne kadarsa bizim de en az onlarınki kadar olmalı. Bir sınıfın örgütüne ne kadar siyaset hakkı, ülke politikasına ne kadar karışma hakkı tanınıyorsa çalışanların (kamu çalışanları da içinde tüm işçilerin) sınıf örgütlerine de aynı ölçüde hak tanınmalıdır.

Partilerle gerektiğinde işbirliği, güçbirliği yapmanın önündeki engellerin kaldırılmasını savunuyoruz.

Sendikalar hiç tartışmasız bir sınıf örgütüdürler. Bunun iki nedeni vardır: a) Sendikalar işçi sınıfının bir ekonomik-demokratik-mesleki mücadele aracıdırlar, yani bir sınıf mücadelesi aracıdırlar. Ama parti değiller, devrimci örgüt değiller, sosyalist mücadele aracı değiller, politik mücadele (iktidar mücadelesi) vermezler. b) Sendikalar yalnızca belli bir sınıftan (yani işçi sınıfından) olan kişileri üye olarak kabul ederler, yani sınıfsal konum bakımından sendikalar türdeş örgütlerdir, sınıfsaldırlar.

Sendika aynı zamanda bir kitle örgütüdür. Çünkü; a) Temsilcisi oldukları sınıftaki insanların bir bölümünü (bir dine, bir ulusa, bir cinse, bir dile, bir politik görüşe mensup olanları) değil, tümünü, yani sınıfın tüm kitlesini örgütlemeye çalışırlar; b) ve kitlenin özel çıkarlarını değil genel/ortak çıkarlarını savunur.

İşte, sendikaların sınıf ve kitle örgütü olmalarının gerekçesi budur; Eğitim-Sen'i sınıf ve kitle sendikası olarak nitelememizin nedeni budur.

Sendikaların sosyalizmi, şeriatı, sosyal demokrasiyi ya da kapitalizmi savunma/ kurma örgütleri olmadığını söylerken bu noktalardan kalkış yapıyoruz. Sendikada; solcu solcu, sağcı, ortacı olabilir ama sendikanın sağcısı, solcusu olmaz derken bunu kastediyoruz.

Doğru sendikanın temel görevlerinden biri ekonomik mücadeleyse (sömürünün sınırlandırılması) diğeri de demokratik mücadele (temel hak ve özgürlüklerin sınırlarını genişletme)dir.

Görüldüğü gibi sendikanın hedefleri içinde; düzeni değiştirmek, iktidarı ele geçirmek olmadığı gibi, düzenin kalıcılaştırılması diye de bir sorunu yoktur. Sendikanın amacı; çalışanların lehine daha iyi, daha güzel haklar elde etmektir. Bunu elde ederken sendikanın mücadele-uzlaşma-mücadele ilkesine uygun davranması gerekmektedir. Mücadelenin veya uzlaşmanın mutlaklaştırılması yanlıştır. Çünkü mücadele ve uzlaşma birbirinin alternatifi değil, tamamlayıcısıdır. Aslolan her bir mücadelenin, lehimize bir uzlaşma ile sonuçlanmasıdır. Ancak bu “uzlaşmacılık” değildir. Bir mücadele biter yeni bir mücadele başlar.

Sendikamızda bürokratik, dayatmacı, tepeden inmeci bir merkeziyetçiliği reddediyoruz. Ancak herkesin “bildiğini okuduğu bir örgüt” de istemiyoruz. Bunu da kısaca “bürokratik değil, demokratik merkeziyetçilik”, “açık katılımcı, saydam sendikacılık” ve “üyelerin doğrudan katılımı gerektiren genel eylem kararlarında kararın alınma, uygulanma ve değerlendirme aşamalarında üyelerin katılımını unutmamak” biçiminde ifade ediyoruz.

Sendikamızda önemli kararları almada şu yolu öneriyoruz:

a) Gündemdeki konu ile ilgili olarak daha önce alınmış ve uygulanmış bir karar varsa onun eleştirisi ve yeni öneriler; konu ilk kez gündeme geliyorsa öneriler

b) Önerilerin aşağıdan yukarıya üyelerce ve organlarda tartışılması

c) Kararların çoğunluk eğilimine dayandırılması

d) Kararların tüm organ ve üyelerce uygulanması

e) Değerlendirme

İşte bu yol sendika politikasının oluşturulması ve önemli kararların aşağıdan yukarıya doğru oluşturulagelmesini belirttiği için “demokratik”, bu şekilde alınan kararların her üye ve organ tarafından uygulanması gerektiğini öngördüğü için de “merkeziyetçi” niteliği ortaya koymaktadır.

Bu ilkeyi en sıradan işlere, günlük işlere uygulayamacağımız gibi; eylem, birleşme ... gibi önemli konuları da sıradan işlermiş gibi gösteremeyiz.

Kuşku yok ki; şu aşamada en önemli hedefimiz toplu sözleşme ve grev hakkını kazanmaktır. Ancak bu hakkı kazanmanın yolu; kitleselleşerek, kurumsallaşarak ve demokratikleşerek verilecek mücadeleden geçmektedir. Bu düzeye gelebilmemiz için örgütlenmeye ve örgütiçi eğitime hız verirken, temel istemlerimizi de elde etmeye yönelik eylem ve etkinliklerde bulunmalıyız. Bu noktada yukarıda belirttiğimiz eylem anlayışımıza uygun davranmamız gerekir.

Eylemlerde haklı olmak önemlidir ama haklı kalmak da bir o kadar önemlidir.

Tüm etkinliklerimizde, etkinliğin türü kadar kararlılıkla yürütülmesi, kitlenin yani üyelerinin yığınsal katılımıyla yürütülmesi ve sorumluluk duyularak yürütülmesi de önemlidir. İnsanların değişik işyerlerinden gelip bir yerde topluca yaptığı eylemler aldatıcı olabilir. Bizim için ölçü, işyerimizde o eyleme katılma oranının yüzde kaç olduğudur.

Büyük eylemlere sık sık başvurularak sıradanlaştırma, etkisizleştirme, laçkalaştırma tehlikesine karşı dikkatli olmalıyız.

Eylemlerde "Dün erkendi, yarın geç olabilir" dediğimiz noktayı, doğru momenti yakalamak, kitlenin ve kamuoyunun nabzını elinde tutabilmek çok önemlidir.

Ne var ki, büyük eylemleri mutlaklaştırmak kadar tamamen yadsımak, reddetmek de yanlıştır, gündemin gerisine düşmek demektir. Yer, zaman ve olanaklara göre tüm biçimleri uyum içinde yürütmek zorundayız. Ama bir etkinliğin biçimi ne olursa olsun katılan kitlenin genel, ortak istemini yansıtması ve işyerlerinden doğru yükselegelen, hazırlanagelen bir eylem olması gerekir.

Etkinliklere, eylemlere daha çok sayıda insanın katılımını sağlamak için sendikal eğitim programları hazırlanmalı ve uygulanmalıdır. Ayrıca üyelerin çeşitli vesilelerle sendikal yapı içinde "kendilerini ifade edebilmeleri"ne olanak ve fırsatlar yaratmalıyız.

Her eylemin, etkinliğin mutlaka bir değerlendirilmesi her düzeyde (işyeri, temsilcilik, şube, genel merkez) yapılmalı ve olumlu/olumsuz sonuçlar, kazanımlar, dersler nesnel olarak kitleye duyurulmalıdır.

1. Politik görüşü ne olursa olsun, sendikal anlayışı benzeşen ve örgütsel bağımsızlığı öne alan, sendika disiplini yerine başka bir disiplin koymayan arkadaşlar bir "hareket" başlatmıştır.

Temel çıkış noktamız 10.2.1994 tarihli "Eğitim-Sen Kuruluş Bildirgesi"nde de yer alan ilkelerdir. Bu ilkelerin hayata geçirilmesi için Eğitim-Sen örgütlülüğü çerçevesi içinde mücadele edeceğiz.

2. Hareketimiz hiç bir politik parti veya yapının yan, alt, üst, ön, kaynak örgütü değildir, olmayacaktır, organik ilişkiye girmeyecektir ama hiçbirine de önyargılı davranmayacaktır. Çünkü hareketimize omuz veren arkadaşlar politik anlamda "tek tip" değildir. Çeşitli politik görüşlerden, çeşitli sendikal kökenlerden insanlar "etiket"leriyle değil "bireysel kimlikleriyle" ve "tek tek" bir araya gelmiş, Eğitim-Sen üyelerinin hareketidir.

3. Hiç birimizin ayrıcalığı yoktur, olmayacaktır; hiç kimseye karşı olumlu / olumsuz önyargı yoktur, olmayacaktır. Gönüllülük, özveri, çalışkanlık, alçakgönüllülük, dürüstlük öndedir.

4. Hareketimiz politik bazlı gruplaşmalara, bu grupların sendikayı "ele geçirme" amaçlı çalışmalarına karşı olurken politikayı aşağılayan görüşlere de karşıdır. Kamu çalışanlarının politik partilere üye olmasını, sendikalara politika yasağı getiren hükümlerin kaldırılmasını savunuyoruz.

5. Bu hareketin çıkışındaki en önemli etken, sendikamızın "koalisyon” yapısı nedeniyle gösterdiği kararsızlık, yalpalamalar ve buna bağlı olarak net bir sendikal kimliğe ulaşamamış olmasıdır. Sendikamıza "tek kimlik", üyelerine "Eğitim-Sen'lilik bilinci" kazandırmak istiyoruz.

İki sendikanın birleşmesi ertesinde izlenen kararsız çizgiden duyduğumuz kaygı ve sendikamızda en iyi niyetlerle bile olsa hatta sendikal anlayışı bizimkine çok benzese de bazı arkadaşlarımızın sendikal mücadele ile politik mücadeleyi karıştırmalarından duyduğumuz kaygı bizi harekete geçirdi.

6. Bu hareketin amacı eğitim işkolunda Eğitim-Sen'i en büyük sendika yapmak, işkolunda sendikasız kimse bırakmamak, KESK’in doğru ve etkin bir mücadele vermesi için sendikamız kanalıyla katkıda bulunmaya çalışmaktadır.

7. Çalışmalarımız, sendikamızın çalışmalarını (engellemek, zayıflatmak, saptırmak şöyle dursun) güçlendirecek, destekleyecektir. Çalışmalarımızın, başta işyerleri olmak üzere sendika çerçevesi içinde yürütülmesi; açıklık, katılımcılık ve demokratiklik ilkelerine uyulmasına özen göstereceğiz.

Sendikal Birlik; Örgütsel bağımsızlığı ve sendikal süreçlerde katılımı öne çıkaran, özel siyasal tercihleri nedeniyle değil sendikal istemleri, ekonomik-demokratik haklar, insan hakları temelinde bir araya gelmiş, "çok sesli" olma özelliği gösteren bir yapılanmasıdır. Bu özü hiç bir zaman yitirmeyecektir.

Türkiye'de kamu çalışanları sendikacılığının başladığı günden bu yana örgütsel bağımsızlığı ve sendikal süreçlerde üyelerin katılımını öne alan Sendikal Birlik grubu sürdürmekte olduğu mücadelenin temel amaçlarını, ilkelerini, gelinen aşamasındaki sorunlarını ve yapacağı çalışmaları size sunuyor.

• Gerçek demokrasiyi yaşama geçirmek istiyoruz.

• İnsan temel hak ve özgürlüklerinden ödün vermeyeceğiz.

• Toplu sözleşme ve grev hakkımızı mutlaka alacağız.

• Eğitim çalışanlarına yeterli gelir, sosyal haklar ve daha iyi çalışma koşulları için mücadele edeceğiz.

• Bilimsel, laik, demokratik, çevreyi koruyan, sanata değer veren, barıştan yana bir eğitim anlayışına sahibiz.

• Kamu çalışanlarının siyaset yapma hakkını savunuyoruz.

• Örgütsel Bağımsızlıktan ödün verilmemelidir.

• Eğitim Çalışanları arasında hiç bir ayrım gözetmeden tümünü tek ve güçlü sendikada örgütlemeliyiz.

• Bürokratik değil, demokratik merkeziyetçiliği savunuyoruz.

• Hak almaya yönelik bir mücadele anlayışına sahibiz.

• Tüm çalışanların ulusal ve uluslararası işbirliği ve dayanışmasını öneriyoruz.

• Özlük ve meslek sorunlarımızı temel alan, ancak ülke sorunlarına da duyarsız kalmayan sendikacılıktan yanayız.

• Açık, katılımcı, saydam bir sendikacılık anlayışını benimsiyoruz.

• Yüksek verimlilik, hakça karşılık istiyoruz.

• Eylem amaç değil, hak alma aracıdır.

• Eylemlerde amaç-araç ve risk uygunluğu gereklidir.

• Üyelerin katılımını gerektiren genel eylem kararlarında kararın alınma, uygulanma ve değerlendirilme aşamalarında üyelerin katılımı sağlanmalı ve çoğunluğun istemine dayandırılmalıdır.

• İstemlerimizi çözüm önerileriyle birlikte sunan bir eylem anlayışı benimsemekteyiz.

• Eylemlerimizde "haklılık ve meşruluk" esastır.

• Sendikamızın kendi amaç ve ilkelerine uygun olmalıdır.

• Gücümüze ve örgütlenme düzeyine uygun olmalıdır.

• Olanaklara uygun olmalıdır.

• İşkolumuzun özelliklerine uygun olmalıdır.

• Yer ve zamana uygun olmalıdır.

• Sendika dışı koşullara uygun olmalıdır.

• Üyeleri dışındaki kitlelerin, örgütlerin (velilerin, demokratik kitle örgütlerinin, sendikaların, partilerin vb) desteği ya da en azından hoş karşılayıcı tarafsızlığını sağlamış olma koşuluna 
  uygun olmalıdır. 

• Hayatın her alanında olduğu gibi şiddeti reddediyoruz.

Mevcut Anayasa, genelde tüm toplumun, özelde de işkolumuzun istemlerine yanıt verir nitelikte değildir.

Gelişime ve değişime açık olmayan bu Anayasa; demokratik, özgürlükçü, eşitlikçi ve sosyal adaletçi niteliklerden yoksun olup devlet-birey ilişkisi bağlamında, “devlet”ten yana tavır koyan, bireylerin temel hak ve özgürlüklerini kısıtlayan, buyurgan, gerici ve diktaya açıktır.

Bu anayasa mutlaka değiştirilmelidir.

Anayasa değişikliğinde bize düşen görev: Anayasa çalışma ilişkilerinin demokratikleşmesi, sendikal hak ve özgürlüklerin güvenceye alınması doğrultusunda; böyle bir değişikliğin kaçınılmaz olduğunu, başta kendi kitlemiz olmak üzere, tüm toplum kesimlerine anlatmak, toplumun tüm dinamiklerini harekete geçirerek, ilgililerini harekete geçirerek, ilgilileri ve yetkilileri göreve çağırmak ve toplumun ihtiyaç ve isteklerine yanıt verecek bir anayasanın yapımı için mücadele etmektir.

Kamu emekçileri altı yıldan beri SENDİKA çatısı altında örgütlü bir yaşam sürdükleri halde, ortada bir yasal düzenleme, bir “mevzuat” yoktur. Bu da yasama ve yürütmenin toplumsal gelişmenin ne denli gerisinde kaldığının açık ve acı bir örneğidir. Bu durumda, sendikamız ve konfederasyonumuz, ileri, çağdaş, grev ve toplu sözleşme hakkı ile donanmış bir KAMU EMEKÇİLERİ SENDİKALARI YASASI istemektedir.

Sendikamız ve konfederasyonumuz bu yasanın ön çalışmasına doğrudan katılmalıdır. Örgütlerimiz çıkacak yasanın, tam demokratik, her düzeyde katılıma, uluslararası dayanışma ve yardımlaşmaya açık, kamu çalışanlarının işçilerle birlikte örgütlenmesinin (konfederasyon düzeyinde) önünü tıkamayan, sendikalara işkolu düzeyinde “toplu sözleşme yapma” yetkisini de veren bir gelişkinlikte olması için üzerlerine düşen her türlü düşünsel ve fiili katkıyı yapacaklardır.

Bu anlamda yasal düzenleme önerisi hazırlanarak görüşme ve tartışmaya açılacaktır.

12 Eylül’ün anti-demokratik Anayasasına paralel olarak değiştirilen çalışma yaşamı ile ilgili yasaların yeniden gözden geçirilmesi, günün koşullarına ve gereksinimlerine yanıt verir hale getirilmesi yaşamsal bir zorunluluktur.

Türkiye’de çalışma yaşamı ile ilgili mevzuat, başta İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi olmak üzere, altına imza koyduğumuz Avrupa Sosyal Şartı’nın ve Uluslararası Çalışma Örgütü ILO’nun genel kıstaslarıyla uyumlu hale getirilmelidir.

ILO’nun, Türkiye’nin de onaylanmış olduğu, 87, 98 ve 151 sayılı sözleşmelerinden kaynaklanan sendikalaşma, grevli toplu pazarlık, barışçıl eylem ve siyasi faaliyette bulunma haklarını kullandıkları için, işçiler, kamu çalışanları, sendika ve sendikacılar hakkında açılan davalar çekilmeli; verilmiş olan cezalar kaldırılmalıdır.

Örgütlerimiz bu konuda asla geri adım atmamalıdır.

Sendikalararası dayanışmayı, sendikacıların ve kamu çalışanlarının siyasi faaliyette bulunmalarını yasaklayan düzenlemeler derhal değiştirilmelidir.

Demokratik, bilimsel, laik, katılımcı, fırsat eşitliği temeline dayalı, parasız bir eğitimden yanayız.

Özelleştirmeye, eğitimi alınıp satılan bir meta haline getirdiği için; fırsat eşitliğini engellediği için karşı çıkıyoruz. Eğitim, devletin en başta gelen görevlerinden biridir.

Eğitimin demokratikleşmesi için var gücümüzle çalışmaları sürdüreceğiz. Bunun için; a) ırkçı-şoven yaklaşımlara karşıyız; b) inanç özgürlüğüne saygı gösterirken, eğitimdeki anti-laik tırmanışı teşhir edip, mücadeleyi sürdüreceğiz; c) eğitim-öğretimle ilgili çalışma va kararlarda görev alacakların saptanmasında eğitim çalışanlarının istemlerinin gözönünde bulundurulması için çalışacağız.

Eğitim, bir deneme tahtasına dönüştürülmüştür. Her gelen iktidar, eğitim sistemi ile büyük bir sorumsuzlukla oynamıştır. Sendika olarak bütüncül bir eğitim modeli, eğitim sistemi, eğitim yönetim örgütü; müfredat programları ve ders kitapları konusunda örnekler; eğitimin finansmanı için öneriler ve çözümler sunmalıyız. Bu bağlamda, yapılması düşünülen Demokratik Eğitim Kurultayı’nı çok önemsiyoruz ve başarılı olmasını istiyoruz. Yeni yönetim, bu çalışma sürdürmelidir.

Bunun için de ulusal ölçekte ilgili tüm kişi, kurum ve kuruluşları (üniversiteleri, konfederasyonları, yerel yönetimleri, sivil toplum örgütlerini, vb.) uluslararası konumdaki kişi ve örgütleri yanımıza almalı; güç ve olanak birliğinin ve ortak üretimin iyi bir örneğini vermeliyiz.

Sendikamız EĞİTİM SEN, eğitimci, büro elemanı, teknisyen, hizmetli gibi çalışanların yeraldığı eğitim sektörü ile bilim ve kültür sektörünün oluşturduğu eğitim, bilim ve kültür işkolunda Eğitim-İş ve Eğit-Sen sendikalarının 27 Ocak 1995’de kurdukları bir sendikadır.

8 Aralık 1995’de ise 27 sendikanın birleşmesiyle Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu (KESK) kuruldu.

3 Mayıs’ta işkolumuzda işyerlerinde başlayan seçimler EĞİTİM SEN merkez genel kurulu ve son olarak KESK kongresi yapılarak tamamlanacaktır.

EĞİTİM SEN şu anda KESK içindeki en büyük sendikadır. Ancak emekli olanlar ve yeni üye akışının yavaşlığı nedeniyle üye sayımız istenilen düzeye ulaşamamıştır.

1. Sendikamızın da içinde bulunduğu KESK’in kurulmuş olması mücadelemiz açısından çok önemlidir.

2. Ancak, KESK MYK’sı bağlı sendikaların tüzel kişiliğini yansıtmadığı gibi bağlı sendikaların üye sayılarını da göz önüne almamaktadır.

3. KESK genel merkezi Ankara’ya taşınmalıdır.

4. KESK’e bağlı sendikaların bağımsız tüzel kişiliklerine gereken önem verilmeli, sendikalar KESK şubeler platformunun organı durumuna düşürülmemelidir.

5. KESK, ortaklaşılan görüş ve kararları öne çıkarmalı ve alınacak kararlar, buna ilişkin eylem planları kamu emekçilerinden kopuşu getirmemelidir.

İşkolumuzda en geniş sendikal birlikten yanayız. Önümüzdeki dönemde, özellikle ÖES ve Kültür Sen’le birleşme görüşmelerine hız verilmelidir.

EĞİTİM SEN, kendi işkolunun sorunlarının çözümü için, kendi işkolunda kurulan sendikalarla, belirtilen çerçevede iş ve güç birliği yapmayı sürdürmelidir.

EĞİTİM SEN, özellikle sendikal hakların, sendikal yaşamın geliştirilmesi konusunda işçi sendikaları ve konfederasyonları ile iş ve güç birliği yapmayı sürdürmelidir.

Aynı biçimde, başka ülkelerdeki sendika ve üst kuruluşlarla iş ve güç birliğine, bilgi ve deneyim alışverişine hız vermelidir.

ILO, UNESCO, UNICEF, OECD gibi uluslararsı kuruluşlarla, Türkiye’deki sendika olmayan insan hakları, kültür, eğitim, sanat ve öteki alanlarda kurulan kuruluşlarla da iş ve güç birliğine önem vermeyi sürdürmelidir.

Sendikamızın eğitimin aksayan yönlerinin iyileştirilmesi ve yeniden yapılanmasında olduğu kadar, eğitimde cinsler arası fırsat eşitliğinin sağlanması konusunda da alternatif politikaları olması gerekmektedir. Üst örgütümüz Eğitim Enternasyonali fırsat eşitliği konusunda sendikalara düşen görevleri şöyle belirliyor:

1. Eğitimin her aşamasında kız ve erkek öğrencilere fırsat eşitliği

2. Öğretmenlere fırsat eşitliği

3. Sendika içinde fırsat eşitliği

İşkolumuzda kadınlar ağırlıklı olarak temsil edilmemektedir. Ancak, gerek Milli Eğitim Bakanlığı merkez ve taşra teşkilatında ve gerekse bakanlığa bağlı okullarda kadınların yönetim kademelerinde sayıları ile kadınların yönetim kademelerinde sayıları ile orantılı yer almadıkları bir gerçektir. Bu durum sendikamızda da farklı değildir; merkez ve şube yönetimlerinde kadınlar ya hiç yoktur, ya da bir, iki kişi ile temsil edilmektedirler.

Öncül yıllarda, EĞİTİM SEN’de birleşen sendikalarımızın kadın konulu çeşitli etkinlikleri ve eğitim seminerleri olmasına karşın, kadınların, yönetimlere ve sendikal çalışmaya aktif katılımı istenilen düzeyde değildir. Bu durumun en belirgin nedeni, konunun tüzük hükümleri ile bağlayıcılığının sağlanamamış olmasındadır.

Bunun için diyoruz ki:

1. Sendikamızda ve tüm işyerlerinde kadın üyeler ve kadın çalışanlar açısından geçmişteki kayıp yılların kazanılması olumlu ayrımcılık politikalarının üretilmesine bağlıdır.

2. Yönetim kademeleri için kadın kotaları uygulanması tüzük hükmü olmalıdır.

3. Genel merkezimizde ve şubelerimizde kadın komiteleri kurulmalı, komitelerin kadın çalışmasına denk düşen biçimler bulması özendirilmeli ve kendi iç yapılarında doğrudan iletişim sağlanmalıdır.

4. Genel merkezimizde ve şubelerimizde kadın komiteleri kurulmalı, komitelerin kadın çalışmasına denk düşen biçimler bulması özendirilmeli ve kendi iç yapılarında doğrudan iletişimleri sağlanmalıdır.

5. Kadınların aktif katılımı, görev ve sorumluluk almaları, delegeliklere ve yönetimlere katılımı alabildiğine özendirilmelidir.

6. Fırsat eşitliği konusunun hemen tüm dünya ülkelerinde tartışılan bir sorun olduğu gözardı edilmeden belirli aralıklarla kadın kurultayları düzenlenmeli ve alınan kararlar uygulanma yollarını aramalıdır.

7. Merkez kadın komisyonu kadın çalışanları kürsüsü olan üniversite ve akademik çevrelerle koordineli çalışmalar yapabilmeli ve kadın eğitim etkinlikleri düzenlenmelidir.

8. TİS taslaklarına kadınların durumunu iyileştirici maddeler konulmalıdır.

9. Üst örgütümüz Eğitim Enternasyoneli’nin konuya ilişkin olarak önümüze koyduğu görevler yerine getirilmelidir.

8. TÜZÜKSEL SIKINTILAR

• Ödenti ile delege arasında ilişki kurularak hem genel merkeze ödenti akışının düzenli olması, hem de delege dağılımının daha hakça yapılması sağlanmalıdır.

• Örgütlenme modelimiz işverene paralel bir hale getirilerek; her ilde bir il şubesi, her ilçede ile bağlı bir ilçe şubesi oluşturulmalıdır. Bu gerçekleştiğinde; bir çok sorunun yerinde çözümü sağlanacak, şubelerin ve genel merkezin yükü azalmış olacaktır. İstanbul’daki iletişim güçlüğü gözönüne alınarak her iki yakaya da ayrı birer şube açılabilir.

• Genel Başkan genel kuruldan ayrıca seçilmelidir.

• Genel kurullarda ve genel eylem kararlarında en az salt çoğunluğun oyu aranacak şeklinde düzenlenme yapılmalıdır.

• Temsilciler, delegeler ve yöneticiler; üst kurul ve organlarda, kendi organlarının yazılı görüşlerini öncelikle yansıtmakla görevli sayılmalıdır.

1. Dünya'da ve Türkiye'de sendikacılık hareketini yakından izleyip doğru sendikal anlayışımızın-sınıf ve kitle sendikacılığı-diğer işkollarında da varlığının ortaya çıkması, geliştirilmesi, bütünleştirilmesi; çalışmaların diğer işkollarındaki sendikaları da kapsayan bir bütünlüğe ulaştırılması için uğraş vereceğiz.

2. Sendikal yaşamı zenginleştirecek yazılı çalışmaları sürdüreceğiz.

3. "Sendikal Birlik" olarak Eğitim-Sen'de çalışmaların, kitleselleşmenin önünü açacak olan; eğitim, özlük ve meslek sorunlarının çözümü temeline-hattına çekilmesi çalışmalarının kısa ve uzun vadeli protelerini oluşturmayı, becermeliyiz.

4. Genel olarak kamu sendikacılığında, özel olarak da Eğitim-Sen'de nicel ve nitel büyüme durmuştur. Sorunun bilinen nedenlerini ortadan kaldırmak ve bilinmeyen nedenleri araştırarak , gözlemleyerek saptamak, çözüm önerileri üretmek, tarihsel sorumluluk olarak önümüzde duruyor.

5. Politik esaslar yerine örgütsel bağımsızlığı, sendika disiplinini, Eğitim-Sen'lilik bilincini öne çıkaran yaklaşımla ayrımsız tüm eğitim çalışanlarını örgütlemeyi öncelikli hedef olarak koyuyoruz.

6. İşyerlerinde, temsilciliklerde, şubelerde yapılmakta olan, yapılacak olan çalışmaların etkinliklerin, eylemlerin sendikal anlayışımıza uygun gerçekleştirilmesi için karar alma-uygulama-eleştirici süreçlerinde etkili olmayı, sendikamızın imajının eğitim işkolu çalışmalarının kitle çizgisine uygun duruma getirilmesi için çaba harcayacağız.

7. Grubumuz içinde olsun dışında olsun sıcak insani ilişkileri, geniş hoşgörüyü öne çıkaracak; yapay politik, felsefi, bireysel ayrılıkların, dargınlıkların giderilmesi, eğitimci tavrımıza uygun örnekle davranışlar sergilemesi için uğraşacağız.

8. Kullandığımız dil, üslup; birlikte çalıştığımız tüm arkadaşlarımızı kapsayacaktır. Seçici ve seçkinci tutum ve davranışlardan uzak duracağız.

9. Eylem, etkinlik vb. konularda alınacak kararların demokratik katılım süreçlerinden geçmesi için her düzeyde çaba göstereceğiz. İletişim yazılı olmalı, gerekli dosyalama yapılmalıdır.

10.Bulunulan yerlerde diğer sendikalardaki arkadaşlarla ilişkilerimiz geliştirilmelidir. Sendikalarımızın diğer sendikalarla, demokratik kuruluşlarla, velilerle ilişkilerini geliştirmesi için çaba harcayacağız.

1. Mali İşler

Sendikamızın en önemli sorunu çektiği parasal sıkıntıları atlatamamış olmasıdır. Geçmişten beri süregelen bu sorun özellikle ödentileri kaynaktan kestirmeyi başaramamış olmamız ve işyeri temsilcilerinin ödenti toplamadaki sıkıntıları yüzünden ileride de süreceğe benzemektedir. Bunun için bir yandan merkezi düzeyde bu işi kökten çözmeye çalışırken bir yandan da başka çözümler üretmeliyiz. Bazı işyerlerinde işyeri yönetimi; bankadan kesilmesi, mutemet aracılığıyla kesilmesi için yardımcı olmaktadır. Bazı işyerleri ise doğrudan banka ile konuyu görüşüp çözmektedir. Bu yöntemi yaygınlaştırabiliriz. Çünkü bankalar buna yatkındır. Elden toplama yöntemi, işyeri temsilcilerini canından (ve hatta sendikadan!) bezdirmektedir.

Bu alanda bir başka sorun ise, şubelerin genel merkez payını tam olarak ve zamanında göndermemesidir. Bunun için sözkonusu şubelerle görüşerek sonuç almamız gerekir. Genel Merkez harcamalarının çok titiz yapılması, gelir/gider dengesinin çok iyi kurulması ve korunması şarttır. Harcanan her kuruşun hesabı yapılmalı, savurganlığa göz yumulmamalıdır.

Genel merkez, merkezi yolla kestirilen “ödentilerin, şube paylarını avans olarak verir, belgeleri ister ve mahsup eder, aylık bilanço yayınlanır.

Genel merkezimizin içinde bulunduğu parasal sıkıntıyı aşabilmesi, ödenti akışının düzenli olmasına bağlıdır. Bu sağlanabilirse bir çok etkinlik daha rahat yapılabilir. Örneğin eğitim seminerleri, yayın çıkarma, toplantılar.

Saymanlığın şu çalışmaları yapması için uğraşacağız:

 1. Ödentilerin merkezi olarak kestirilmesi için ilgili yerlerle görüşmeler sürdürülecek ya da her işyerinin maaş aldığı banka şubesiyle görüşerek sorunu çözmesi yaygınlaştırılacaktır.

2. Örgütlenme Çalışmaları

Bu alandaki en önemli eksikliğimiz; üye sayımızdaki artışın yavaşlaması ve örgüt / üye ilişkisinin zayıflamış olmasıdır. Yönetim Kurulunun öncelikle yapması gereken; bunun nedenlerini ve çözüm yollarını ortaya koyacak bir “araştırma kurulu” oluşturmak olacaktır. Örgütlenme sekreterinin başkanlığında, konuyu bilen Eğitim-Sen üyelerinden ve uzmanlardan oluşacak kurulun raporu doğrultusunda örgütlenme çalışmalarına hız verilecektir.

Burada gözönünde tutulması gereken bir nokta var: Sendikamızda yaş ortalaması otuzların-kırkların üstündedir. Emekli olan çoğaldıkça üye sayımız azalıyor. Buna karşılık yeni göreve başlayanlar sendikaya girmiyor. Gençlerin sendikaya soğuk duruşunun nedenleri araştırılmalı ve bu yönde çalışmalar yapılmalıdır.

Bir başka konu; Eğitim-İş ve Eğit-Sen’den gelen üyelik fişlerinin yenilenmesidir. Üyelik durumlarının gözden geçirilmesi, bilgisayara yüklenmesi çalışmaları sürdürülmelidir. Böylece ayrılan, emekli olan, başvuru formu olmayan, çift yazılan ortaya çıkarılacak ve son durum ortaya konarak kesin üye sayımız belli olacak, bir değerlendirme yapılabilecektir.

Kademe sendikacılığına yol açabilecek örgütlenme modelleri ve özel okul, özel dersane alanlarındaki örgütlenme, başka bakanlıklar bünyesindeki eğitim çalışanlarının örgütlenme durumu da yeniden ele alınmalıdır.

Örgütlenmemizin zayıf olduğu bölgeler, iller ve nedenleri ortaya çıkarılmalıdır.

Bunların dışında; kurumsal işleyişin sağlanması, yazılı ve raporlu ilişki döneminin, üye görüşlerinin sağlıklı olarak MYK’mıza yansıdığı dönemin eksiksiz gerçekleştirilmesi, üye sayısının artırılması, işkolumuzda çalışanların tümünün sendika üyesi yapılması, sendikal birliğin sağlanması her zaman gündemimizde olacak konulardır.

Kadın eğitim çalışanları içinde örgütlülük oranımız düşüktür. Bu konuda merkez kadın Eğitim Çalışanları Komisyonu ile işbirliği yapılmalı ve çözüm üretilmelidir.

Birleşme süreci tamamlanmıştır. Ancak grupsal tutumlar zaman zaman sendika disiplininin önüne geçebilmektedir. Tabanda bu denli katılık yoktur. Tabanın oldukça benzeşik yapısı vardır. Bu yapı tepeye yansımalıdır.

Bu genel çerçeve içinde;

1. Üye kayıt kampanyaları, ayrılan üyeleri yeniden kazanma çabaları yapılarak, işkolumuzda çalışanların mümkünse tümünü ya da çok büyük çoğunluğunu sendikamıza üye yapmak istiyoruz.

2. Genç eğitim çalışanlarının, kadın eğitim çalışanlarının, büro çalışanları ve hizmetlilerin örgütlenme oranını yükseltmek için komisyonlar kurulacak ve özel çalışmalar yapılacak.

3. Şube ve temsilcilik olmayan yerlerde örgütlenme çalışmalarına girişilecek.

4. Örgütlenmeye destek olacak bilimsel araştırmalar yapılacak / yaptırılacak.

5. İşyeri çalışmalarına büyük önem verilerek, işyeri temsilciliklerinin “formalite” olmaktan kurtarılması için eğitim sekreterliği ile işbirliği halinde işyeri temsilcileri eğitimi tüm yurt düzeyinde gerçekleştirilecek.

6. Örgütlenmeye yönelik toplantılar düzenlenecek.

7. Diğer sekreterliklerle (özellikle saymanlıkla) işbirliği yapılarak tüm üyelere sendika kimliği verilmesi sağlanacak.

8. Örgütlenmede zorluklarla karşılaşılan yerler için özel projeler hazırlanıp uygulanacaktır.

9. Üye kayıtlarının daha düzenli tutulması için bir görevli çalıştırılmasının yolları aranacak.

3. Eğitim Çalışmaları

Bunu okuldaki eğitim ve sendikadaki eğitim olarak ayrı ayrı ele almak istiyoruz.

A) Okuldaki Eğitim:

Okuldaki eğitim şimdiki haliyle de eğitimcilerin ve onların örgütlerinin katılımı olmadan sürdürülemez. Bunun için katılım mekanizmalarından var olanlarını (öğretmenler kurulu, eğitsel kol çalışmaları, komisyonlar, dernekler vb.) işler hale getirmeliyiz. Kısacası, okul, ilçe, il, bakanlık kurullarında katılım için şartları zorlamalıdır. İkincisi, yeni katılım mekanizmaları yaratmalıyız. Bunlardan biri yöneticilik için sendikalı arkadaşlarımızı teşvik etmek ve desteklemekse bir diğeri de yöneticilerimizi seçme hakkını elde etmektir. Bir üçüncü ve temel katılım mekanizması işyeri temsilciliğidir. Bu temsilcilik işyeri sendika temsilciliğinden farklıdır. İşyeri temsilciliği işyerinde çalışan sendikalı, sendikasız herkesin oluşturduğu işyeri genel kurulunda seçilen kişilerden oluşur. Bu kurulda sendikalı arkadaşlarımızın yer alması çok önemlidir. Bu kurulun hayata geçmesine çalışacağız.

B) Sendikada Eğitim: Bunu, üyelerin sendikal eğitimi bağlamında ele alıyoruz. Ancak bizim asıl sorunumuz, üyelerin eğitimini yürütecek eğitimcilerin eğitimidir. Biz eğitimciler sendikasıyız ama üyelerimizi eğitirken hala başka alanlardan insanlara muhtaç oluyoruz. Önerimiz şudur: En kısa zamanda ciddi bir eğitimciler eğitimi yapılmalı ve buradan geçen eğitimciler eliyle sendikal eğitimi gerçekleştirmeliyiz. İkinci olarak da sendikal eğitim için çıkarılan / çıkarılacak olan broşürleri çok önemsiyoruz. Bu şekilde yazılı eğitim hiç olmazsa bu dönem hakkıyla başarılmalıdır.

Genel eğitimle ilgili olsun sendikal eğitimle ilgili olsun yapılacak çalışmalarda ülke içindeki ve dışındaki kurum ve örgütlerle işbirliği yapılmalıdır.

Ayrıca, eğitim işkolunda hizmetli, teknisyen, memur olarak çalışan üyelerimize özgü özel eğitim çalışmalarını başlatmak istiyoruz.

Bu bağlamda:

1. Sendikal eğitim komisyonları oluşturulacak, var olanların işlevli hale gelmesi sağlanacak.

2. “Sendika Eğitimcisi” eğitimi sonuçlandırılacak ve bunların görevlendirilme yöntemi belirlenecek.

3. İşyeri temsilcileri, kadın üye, büro elemanı ve hizmetliler için özel eğitim programları uygulanacak.

4. Yapılacak programa uygun olarak çeşitli broşürler, el kitapları çıkarılması sürdürülecek; daha önceden çıkmış olanlardan gerekli olanlar gözden geçirilerek yeniden bastırılacak.

5. Her şubenin, her işyeri temsilciliğinin bir “sendikal yayın kitaplığı” olması için basın-yayın sekreterliği ile işbirliği yapılacak.

6. Yönetici eğitimi seminerlerine devam edilecek.

7. İşkolumuz çalışanlarının ve mesleki sorunlarının çözümüne yönelik etkinlikler yapılacak.

8. Ülkenin genel eğitim sorunları ve eğitim sistemi ile ilgili çalışmalar yapmak üzere bir “akademik kurul” oluşturulacak / kurulmuş akademik kurulun çalışmaları sürdürülecek.

9. Çeşitli konularda sendikanın görüş oluşturmasını sağlayacak olan Demokratik Eğitim Kurultayı’nın hazırlıkları sürdürülecek/yapılması sağlanacak/sonuçlarının işkolumuza ve kamuoyuna ulaşması ve etkili olması için çalışmalar yapılacak.

10. Başta örnek müfredat programı olmak üzere ders kitapları yazdırılması çalışmaları başlatılacak. Bunların okullarda okutulması için çaba harcanacak.

4. Özlük Sorunlarımız

Bu dönemde en önemli sorunumuz Toplu İş Sözleşmesi hakkımızı elde etmektir. Bunun için yasal düzenlemeler zorunludur. Bu yasal düzenlemelerin nasıl olması gerektiği konusunda MYK bir taslak hazırlayabilir. Aslında daha önceden hazırlanmış taslaklar vardır. Şimdi yeniden başlamak yerine bunlar üzerinde çalışılabilir. Bunun için bir çalışma grubu kuracağız ve gerekli çalışmaları yapıp gerekli girişimlerde bulunacağız.

Bugün için bağımsız bir Toplu Sözleşme yasasından önce Bir Personel Yasası, Sendikalar Yasası gerekiyor. Bunlar çıkmadan veya gerekli değişiklikler yapılmadan toplu sözleşme yapmamız mümkün olmaz. Ancak etkileme, genel görüşme gibi mücadeleler sonucu Bütçe Yasasının istediğimiz gibi çıkması sağlanabilir. Anayasanın 53. maddesindeki toplu görüşme yöntemini doğru bulmuyoruz. Fakat her türlü olanaktan hatta bu yöntemin bizce genişletilmiş anlamından yola çıkarak katılım yollarını zorlayacağız. Bunlar kısmi çözüm olarak düşünülebilir.

Bir başka önemli yan da her şeyi toplu sözleşme ertesine erteleyen anlayışın yıkılmasıdır. Bu bağlamda çeşitli biçimlerde sendika olarak mücadelelerde bulunabiliriz. İLKSAN’la ilgili çalışma, eksiklikleri olsa da güzel bir örnektir. Ayrıca üyelerimizin hukuki ve özlük sorunlarını önemsemek zorundayız. Sendika elbette iş takip bürosu değildir ama üyelerimizin belli bir kitlesinin sorunu haline gelmiş konular da sendikamızın gündemine girmek zorundadır. Hatta sendikal durumumuzun iyileşmesi koşuluyla bağlantılı olarak bir “özlük sorunları izleme bürosu” oluşturulabilir.

Bu dönemde öne almak istediğimiz konulardan biri, büro elemanları ve hizmetlilerin sorunlarıdır. Yıllardır ihmal edilen ya da ihmal edildikleri duygusuna kapılan bu kesimin sorunlarını ele alacak bir komisyon kuracağız.

Önceki Çalışma Programı’nda da öngörülen ve güncelliğini yitirmemiş çalışmaları sürdüreceğiz.

Üye kitlemizin özlük ve meslek sorunlarıyla ilgili istemleri, sendikamızın ekonomik ve demokratik istemlerle ilgili etkinliklerinin yanında en temel çalışma alanlarından birini oluşturmaktadır. Bu sekreterliğin çalışmaları; özlük ve meslek sorunları, hukuksal sorunlar ve kazanımlar olarak değerlendirilebilir. Çalışma birimlerine göre bu sorunların değişeceği / değişiklik göstereceğinden kuşku yoktur. Aşağıda dile getirilenler sorunlarımızın küçük bir bölümüdür. Bu düşünceden hareketle aşağıdakileri kaleme alıyoruz.

1. Eğitim kurumlarında, sendikal faaliyetlere yönelik baskı ve engellemelerin sona erdirilmesini, bu konuda verilen, verilmekte olan ceza ve soruşturmaların tüm sonuçlarıyla kaldırılmasını,

2. Eğitim çalışanlarının örgütlenmeleri konusunda gereken yardım ve kolaylığın sağlanmasını (pano, temsilcilik yeri,... gibi )

3. İnsanca yaşayabilmek için günün koşullarına uygun ücret verilmesini,

4. Türkiye'nin de taraf olduğu uluslararası sözleşmelerin "çalışma hayatına" ilişkin hükümlerinin yaşama geçirilmesi, bunun için gerekli düzenlemelerin yapılmasını,

5. Eğitim çalışanları ile emeklilerinin yaşam koşullarının iyileştirilmesi konusunda daha fazla gecikilmemeli, bunun çok ivedi bir duruma geldiğinin kabul edilmesi,

6. Eğitim yöneticilerinin seçiminde, eğitim kurumlarının yönetiminde ve denetiminde eğitim çalışanlarının söz sahibi ve etkili olabilecekleri düzenlemelerin yapılmasını, katılım kurumlarının oluşturulması ve çalıştırılması

7. Haftalık ders dağıtım çizelgeleriyle, derslerin öğretmenler arasında dağılımı gibi işlemlerin "öğretmenler kurulu"nun seçeceği bir alt kurul tarafından yerine getirilmesi, yapılan bu tür işlemlerin yönetim bakımından bağlayıcı olmasının sağlanmasını,

8. Eğitim ve öğretim programlarının hazırlanmasında ve uygulanmasında öğretmen örgütlerinin söz sahibi olabilecekleri düzenlemelerin yapılmasını,

9. Öğrencilerin, gerek kendilerini ilgilendiren konularda gerekse okul yönetiminde söz sahibi olabilecekleri düzenlemelerin yapılmasını,

5. Basın-Yayın Çalışmaları

Sendikamızın kuruluşundan yani Ocak 1995’ten bu yana pek üstesinden gelemediği bir iş, basın-yayın çalışması olmuştur. Düzenli olarak bir haber bülteni ve bir teorik-akademik derginin yayınını başaracağız. Bülteni teorik yayın organı niteliğinden kurtarıp sıradan ve sadece bir haberleşme, iletişim organı haline getireceğiz.

Belli bir-iki basın-yayın organı dışında sendikamız gündeme giremiyor; girse bile iki-üç satırla geçiştiriliyor. Günümüz artık iletişim çağı ve bunda yazılı-sözlü iletişim araçlarının rolü çok büyük. Toplumu adeta bu kitle iletişim araçları yönlendiriyor. Mutlaka medyada yer almalıyız ve kitlemize olsun, tüm insanlara olsun mesajımızı iletebilmeliyiz. Bunun için çaba harcayacağız.

Yayın organlarımızın içerik ve üslubunu gözden geçireceğiz. Ölçümüz şu olmalıdır: İşyerimizde bu yayınları insanlar yandaş ya da karşı da olsa ciddiye alıyorlar mı, okuyorlar mı? Bunları işyerlerine rahatça ortaya çıkarabiliyor muyuz? Konularımız üyelerin ilgi alanında mı? Bu sorulara “evet” dedirtecek bir yayın politikası izleyeceğiz.

Eğitim-İş, Eğit-Sen ve Eğitim-Sen belgelerini tarayıp düzenleyerek bir arşiv oluşturacağız. (İleride başvuru niteliği kazanacak pek çok belge ya ortalığa saçılmış ya da kişilerin elinde.)

Başta eğitim sekreterliği olmak üzere öteki sekreterliklerle ortaklaşa çalışarak kitap, broşür çıkaracağız.

Aynı şekilde belirli illerde ya da tüm Türkiye’de yayın yapacak bir FM radyo istasyonu kurulmasını KESK gündemine sokmak istiyoruz.

Üyelerimizi sanatsal üretime teşvik edici etkinliklerde bulunacağız. Bu bağlamda ülke ölçeğinde yazı (roman, şiir, makale vb.) resim, fotograf, müzik vb. yarışmalar düzenleyeceğiz. Çocuklar ve gençler için de benzer etkinliklerde bulunacağız.

Olanaklarımız elverirse tam gün ya da yarım gün çalışacak bir teknik eleman almak gerekiyor. Dergi, bülten, bildiri vb. yayınların redaksiyonu, dizdirilmesi, bastırılması, abonelik ve postalama işlerini ücretli bir eleman yapmalıdır. Yayınlarımızın düzenli çıkışını bu şekilde sağlayabiliriz.

Somut olarak söyleyecek olursak:

1. Düzenli aralıklı bir akademik-teorik dergi ve olağan ve olağanüstü aralıklarla çıkarılacak bülten çalışmalarımız sürecek.

2. Basın-yayın organlarıyla ilişkiler geliştirmek; bunların eğitim sorumlulularıyla daha çok görüşmek, gazete ve dergilerin köşe yazarlarına çıkarılan bildiri, bülten ve derginin düzenli ulaşmasını sağlamak için çalışılacak.

3. Sendikamızın gündeminde olan sorunlara (sendikal yazılar, TİS, özelleştirme, paralı eğitim, ders kitaplarının içeriği, eğitimin içeriği, öğretmen yetiştirme, katılımcılık, demokrasi, vb.) eğilen, çözümler öneren yazılara yayın organlarında yer vereceğiz.

4. Sürekli yayınlar izlenerek, alanımızla ilgili haber ve yazıların arşivlenmesi sağlanacak.

5. Sendikalar ve öteki demokratik kitle örgütleriyle, kurum ve kuruluşlarla yayın değişimi yapılacak.

6. Görsel ve işitsel yayın organlarımızı oluşturmak için çaba harcanacak.

7. Sendikamızla ilgili bir arşiv oluşturulacak

8. Teknik eleman çalıştırmanın yolları aranacak

9. Sendikamızın Internet’e bağlanmasını sağlayarak bu yolla yurtiçi ve yurtdışı iletişim sağlamak; bilgi toplamak, bunları çeviri bürosu aracılığıyla Türkçe’ye çevirip basın yayın araçlarımızla üyelerimizin yararlanmasını sağlamak; tanıtım çalışmaları yapmak

6. Yurtiçi İlişkiler

Merkez Yurtiçi İlişkiler Sekreterliğinin çalışmalarını takvime bağlamak zordur. Gelişen süreçlere uygun görevler ortaya çıktıkça yapılabilecektir. Görevleri Görev Yönetmeliğinde yazılıdır. Ancak bu görevler netleştirilmelidir.

7. Uluslararası İlişkiler

Uluslararası ilişkileri, bir bilgi-görgü-deneyim alışverişi, bir dayanışma ve bir işbirliği çerçevesinde ele almak gerekir. Sendikamız çok sayıda yabancı sendika ile ilişki kurmuş olmakla birlikte ortak çalışmalar azdır. Özellikle içinde bulunduğumuz son yıllarda uluslararası boyutlarda yeni ortak mücadele alanları (ırkçılık, işsizlik vb.) ortaya çıkmaktadır. Sermayenin sınırlar ötesi genişlemesi karşısında emekçilerin de uluslararası işbirliği ve dayanışması yükseltilmelidir. Bu genel çerçeve içinde şunları yapmalıyız:

1. Sendikamızı dünyanın çeşitli yerlerindeki eğitim işkolu sendikalarına tanıtıcı çalışmaları sürdürmek (sendikamızı tanıtan İngilizce bir broşür göndermek.)

2. Eğitim sekreterliği ile işbirliği yaparak bir çeviri komisyonu oluşturmak.

3. Bölgesel veya uluslararası düzeydeki işkolumuzla ilgili sendikal etkinliklere katılmak; bu tür etkinlikler için öneriler üretip sunmak.

4. Kardeş sendikalarla, üst örgütümüz Eğitim Enternasyonali (EE) ile düzenli yazışmak, yayın organlarına yazı, haber göndermek

5. Avrupa Sendikalar Birliği (ETUC) nin eğitim bölümü olan Avrupa Sendikalar Birliği Eğitim Komitesi (ETUCE) ne üyeliği gerçekleştirmek.

6. Eğitim Enternasyonali üyeliğimizi düzenli olarak yürütmek.

7. Dünya Öğretmenler Günü’nün tüm dünya ile ülkemizde aynı günde kutlanması.

8. Çeşitli yabancı sendikaların olsun, uluslararası örgütlerin olsun yayınlarından gerekli olanları çevirtip yayınlamak.

9. Demokratik Eğitim Kurultayı’nın GEW ile birlikte gerçekleştirilmesi

10. Değişik kardeş sendikalarla ortak projeler gerçekleştirmek.

 

Sonuç

Hareketimiz; Eğitim-Sen tüzük, yönetmelik ve programı çerçevesinde;
1. Toplu sözleşme ve grev hakkımızı kazanmak ve kullanmak,
2. Siyaset yapma hakkımızı elde etmek,
3. Eğitimin demokratikleşmesini sağlamak, sahip çıkmak,
4. Sendikamızı büyütüp, geliştirmek,
5. KESK'in, onu oluşturan sendikaların tüzel kişiliklerince yeniden yapılanmasını sağlamak,
6. Sendikal işkolumuz dışında bizimle aynı sendikal anlayışı paylaşan arkadaşlarla bütünleşmek,
7. Yurt ve dünya sendikalarıyla işbirliği içinde olarak, demokrasi mücadelesinde etkili güç oluşturmak
için çalışacağız.